งานเล็ก ๆ ที่กลายเป็นหน้าที่ประจำ

งานบางอย่างไม่ได้เข้ามาในชีวิตด้วยคำว่างาน มันเข้ามาในฐานะเรื่องจุกจิก เรื่องที่ใช้เวลาไม่นาน หรือเรื่องที่ทำไปก็จบ เราจึงรับมันมาโดยไม่คิดอะไรมาก เพราะมันดูไม่ใหญ่พอจะปฏิเสธ และไม่สำคัญพอจะตั้งคำถาม

ปัญหาคือ งานเล็กแบบนี้ไม่เคยมาแค่ครั้งเดียว มันกลับมาในรูปเดิมซ้ำ ๆ จนวันหนึ่งมันไม่ได้เป็นเรื่องพิเศษอีกต่อไป แต่กลายเป็นค่าเริ่มต้นของวัน ใครบางคนจะทำสิ่งนี้เสมอ โดยไม่ต้องบอก และโดยไม่มีใครถามว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น

งานที่กลายเป็นหน้าที่ประจำมักไม่ถูกนับเป็นงานจริง มันไม่อยู่ในเป้าหมาย ไม่อยู่ในบทบาท และไม่อยู่ในคำอธิบายใด ๆ แต่มันกินเวลา กินสมาธิ และกินแรงในสัดส่วนที่ไม่เล็กอย่างที่ฟังดู งานหลักยังต้องเดินต่อ แต่พื้นที่ระหว่างวันถูกแบ่งออกไปทีละนิด จนเหลือไม่พอสำหรับสิ่งที่ควรสำคัญกว่า

สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้เงียบ คือมันไม่มีใครตั้งใจให้เกิด ทุกคนแค่ชินกับภาพเดิม ชินกับคนเดิมที่ทำสิ่งเดิม และชินกับความสะดวกที่เกิดจากงานเล็ก ๆ เหล่านี้ จนไม่มีใครเห็นว่ามันกำลังกลายเป็นภาระถาวรของใครบางคน

หลายคนเริ่มรู้สึกว่าชีวิตแน่นขึ้น แต่ไม่รู้ว่าความแน่นนั้นมาจากไหน เพราะไม่มีงานใหญ่เพิ่ม ไม่มีเหตุการณ์พิเศษ และไม่มีอะไรผิดปกติชัดเจน สิ่งที่เปลี่ยนคือ งานเล็ก ๆ ที่ถูกสะสมจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต โดยที่ไม่เคยมีการตกลงใหม่ว่ามันควรอยู่ตรงไหน

บทความนี้ไม่ได้ตั้งคำถามกับความรับผิดชอบ และไม่ได้บอกว่างานเล็กเป็นเรื่องผิด มันแค่ทำให้เห็นว่า เมื่อใดที่งานเล็ก ๆ กลายเป็นหน้าที่ประจำ เมื่อนั้นมันไม่เล็กอีกต่อไป และถ้าไม่ถูกมองให้เห็น มันจะค่อย ๆ กำหนดจังหวะชีวิตของเราไป โดยที่เราไม่เคยตั้งใจให้เป็นแบบนั้นเลย

นุ่น (เมธยา ป้อมสุวรรณ)