การตื่นมาด้วยความรู้สึกหนัก

ความรู้สึกหนักในตอนเช้าไม่ได้มาพร้อมเหตุผลชัดเจน ไม่มีข่าวร้าย ไม่มีเหตุการณ์ใหญ่ และไม่มีปัญหาใหม่ที่ต้องแก้ ทุกอย่างดูปกติพอจะลุกจากเตียงไปทำหน้าที่ได้ แต่ในอกมันแน่นกว่าเดิม เหมือนต้องใช้แรงมากขึ้นกับวันธรรมดา

หลายคนรีบตีความว่าเป็นความขี้เกียจ หรือโทษว่าตัวเองพักไม่พอ ทั้งที่ความรู้สึกนี้มักไม่เกี่ยวกับจำนวนชั่วโมงนอน มันเกี่ยวกับสิ่งที่สะสมโดยไม่ถูกนับ ความค้างที่ไม่ได้เคลียร์ บทบาทที่เพิ่มขึ้นทีละนิด และเรื่องเล็ก ๆ ที่ต้องรับผิดชอบเพิ่มขึ้นทุกวันโดยไม่มีใครเรียกชื่อมัน

ความเหนื่อยแบบนี้ไม่ได้มาจากงานก้อนใหญ่ แต่มาจากภาระเล็ก ๆ ที่กระจายอยู่ทั่วชีวิต ข้อความที่ต้องตอบ การเป็นคนที่ต้องแก้ตอนท้าย การต้องคอยประสาน การต้องรักษาบรรยากาศ และการต้องพร้อมอยู่เสมอ สิ่งเหล่านี้ไม่พอจะเรียกว่าปัญหา แต่พอจะทำให้เช้าวันหนึ่งรู้สึกหนักกว่าที่ควรจะเป็น

สิ่งที่มองไม่เห็นคือ ความหนักนั้นไม่ได้เกิดขึ้นในวันเดียว มันถูกสะสมจากการไม่เคยมีช่วงที่วางลงจริง ๆ จากการไม่มีพื้นที่ที่ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเลย และจากการใช้แรงเกินขอบเขตโดยไม่มีเส้นแบ่งชัดเจน เมื่อมันเกิดซ้ำ ๆ ร่างกายจึงเป็นฝ่ายบอกก่อนเหตุผล ว่าอะไรบางอย่างกำลังมากเกินไป

หลายคนพยายามผลักความรู้สึกนี้ออกไป บอกตัวเองว่าอย่าคิดมาก หรือให้สู้ต่อเหมือนเดิม แต่การไม่มองไม่ได้ทำให้ความหนักหายไป มันแค่ทำให้เราไม่รู้ว่ากำลังแบกอะไรอยู่จริง ๆ จนวันที่มันชัดเกินจะมองข้าม

บทความนี้ไม่ได้ตั้งชื่อให้ความเหนื่อยแทนคุณ และไม่ได้สรุปว่าควรทำอะไรต่อ มันแค่ชวนให้สังเกตว่า การตื่นมาด้วยความรู้สึกหนัก ไม่ได้ไร้ที่มาเสมอไป บางครั้งมันคือสัญญาณเงียบ ๆ ว่าสิ่งเล็ก ๆ ที่ไม่ได้ถูกนับ กำลังรวมตัวกันมากพอจะเปลี่ยนน้ำหนักของทั้งวัน

นุ่น (เมธยา ป้อมสุวรรณ)