วันที่ต้องเลือกระหว่างความสัมพันธ์ กับตัวเอง

วันที่ต้องเลือกระหว่างความสัมพันธ์กับตัวเอง ไม่ได้มาพร้อมเหตุการณ์ใหญ่ ไม่มีใครประกาศ และไม่มีเส้นแบ่งชัดเจนให้ตัดสินใจทันที

มันค่อย ๆ เกิดขึ้นในวันที่เราต้องลดเสียงของตัวเองลง เพื่อรักษาความสงบ ต้องยอมบางอย่างซ้ำ ๆ เพื่อให้ความสัมพันธ์เดินต่อ และต้องเลื่อนสิ่งที่สำคัญกับตัวเองออกไปเรื่อย ๆ โดยหวังว่าสักวันมันจะดีขึ้นเอง

ความยากของวันนี้ไม่ได้อยู่ที่การเลือกใคร แต่อยู่ที่การยอมรับว่า เรากำลังอยู่ในความสัมพันธ์ที่ต้องแลกตัวเองเข้าไปเรื่อย ๆ โดยที่ไม่กล้าเรียกมันแบบนั้น หลายคนบอกว่ารักยังอยู่ ความผูกพันยังมี และทุกอย่างยังพอไปได้ แต่คำถามที่ไม่อยากถามคือ ชีวิตแบบนี้ยังมีพื้นที่ให้เราเป็นตัวเองอยู่แค่ไหน

การเลือกตัวเองไม่ได้แปลว่าหยุดรัก และการเลือกความสัมพันธ์ก็ไม่ได้แปลว่าไม่เห็นค่าตัวเอง แต่ในชีวิตจริง มีจังหวะที่ทั้งสองอย่างเดินไปพร้อมกันไม่ได้ เมื่อบทบาท ความคาดหวัง และตำแหน่งในความสัมพันธ์บีบให้เราต้องยอมมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยที่อีกฝ่ายไม่จำเป็นต้องเปลี่ยน การอยู่ต่อจึงเริ่มมีราคาที่แพงกว่าที่คิด

สิ่งที่ทำให้ตัดสินใจยากคือ ไม่มีใครผิดชัด ๆ ไม่มีใครทำร้ายตรง ๆ และไม่มีเหตุผลสวยพอจะอธิบายให้ใครเข้าใจจากข้างนอกได้ ความสัมพันธ์แบบนี้จึงไม่พัง แต่มันค่อย ๆ ทำให้เราหายไปจากชีวิตของตัวเองทีละนิด

หลายคนเลือกอยู่ต่อ เพราะไม่อยากทำร้ายใคร ไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัว หรือไม่อยากยอมรับว่าความสัมพันธ์นี้ไม่พาไปต่อในรูปแบบเดิมได้อีกแล้ว แต่การไม่เลือกก็เป็นการเลือกแบบหนึ่ง และผลของมันมักตกอยู่กับคนที่ต้องปรับ ต้องทน และต้องเงียบมากกว่าเสมอ

บทความนี้ไม่ได้บอกว่าควรเลือกอะไร และไม่ได้ยกย่องการเลือกตัวเองเหนือทุกอย่าง มันแค่ทำให้เห็นว่า วันที่ต้องเลือกระหว่างความสัมพันธ์กับตัวเอง เป็นวันที่ชีวิตกำลังถามคำถามตรง ๆ ว่า เรากำลังอยู่เพื่อใคร และกำลังเสียอะไรไป เพื่อรักษาสิ่งนั้นไว้

นุ่น (เมธยา ป้อมสุวรรณ)