งานที่ดี อาจไม่ใช่งานที่เหมาะกับชีวิต

หลายคนอยู่กับงานที่คนอื่นมองว่าดี รายได้โอเค ตำแหน่งชัด โอกาสยังมี และไม่มีเหตุผลชัดพอจะบอกว่า “ไม่ไหว”

งานแบบนี้ไม่ทำให้ต้องหนี และไม่ทำให้ต้องตัดสินใจทันที แต่มันค่อย ๆ กินพื้นที่ชีวิตไปเรื่อย ๆ โดยที่เรายังตอบตัวเองไม่ได้ว่าผิดตรงไหน

งานที่ดีมักพาเรามาได้ไกล มันให้ผลลัพธ์ ให้ความภูมิใจ และให้ภาพลักษณ์ที่อธิบายกับคนอื่นได้ง่าย ปัญหาคือ สิ่งที่ทำให้งานดูดีจากข้างนอก ไม่ได้บอกว่ามันเหมาะกับจังหวะชีวิตของเราแค่ไหนจากข้างใน เวลาที่ต้องใช้ ความพร้อมที่ต้องมี และแรงที่ต้องจ่าย อาจเริ่มมากกว่าที่ชีวิตรับได้ แม้งานจะยัง “ดี” อยู่ก็ตาม

หลายคนเริ่มรู้สึกตึง แต่ยังไม่กล้าเรียกมันว่าปัญหา เพราะไม่มีอะไรเสีย ไม่มีใครตำหนิ และไม่มีเหตุผลสวยพอจะเปลี่ยน งานยังพอไปได้ จึงฝืนต่อไป โดยไม่ทันสังเกตว่า สิ่งที่หายไปคือพื้นที่ของชีวิตส่วนอื่น เวลาที่ควรเป็นของตัวเอง และแรงที่ควรเหลือไว้ใช้กับเรื่องสำคัญนอกงาน

ความยากของสถานการณ์นี้คือ มันไม่ใช่เรื่องถูกหรือผิด งานไม่ได้ทำร้าย และเราไม่ได้ล้มเหลว แต่มันเริ่มไม่สอดคล้องกับชีวิตที่เปลี่ยนไป ความรับผิดชอบมากขึ้น แรงน้อยลง และสิ่งที่ให้คุณค่าในชีวิตไม่เหมือนเดิม งานที่เคยพอดีจึงเริ่มแน่น โดยที่ชื่อตำแหน่งและคำอธิบายบนกระดาษยังเหมือนเดิมทุกอย่าง

หลายคนติดอยู่ตรงนี้นาน เพราะการยอมรับว่างานที่ดีไม่เหมาะกับชีวิต ฟังดูเหมือนการทำลายโอกาส ทั้งที่ความจริงคือ การอยู่ต่อก็มีต้นทุน และต้นทุนนั้นไม่ได้เล็กลงตามเวลา การฝืนรักษางานที่ดูดีไว้ อาจกำลังแลกด้วยชีวิตที่แคบลงทีละนิด โดยที่เราเรียกมันว่าความรับผิดชอบหรือความจำเป็น

บทความนี้ไม่ได้บอกว่าควรลาออก และไม่ได้ชี้ว่างานดีเป็นปัญหา มันแค่ทำให้เห็นว่า คำว่า “ดี” ไม่ได้ครอบคลุมทุกอย่างในชีวิต งานอาจดีในตัวมันเอง แต่ถ้ามัน "ไม่เหลือพื้นที่ให้ชีวิต" งานนั้นก็อาจไม่ใช่งานที่"เหมาะกับเรา" ต่อไปแล้วค่ะ

นุ่น (เมธยา ป้อมสุวรรณ)