การต้อง ช่วยหน่อย ที่ไม่เคยจบ

คำว่า “ช่วยหน่อย” ฟังดูเบาเกินกว่าจะปฏิเสธ มันไม่ใช่คำขอใหญ่ ไม่ได้กินเวลาเยอะ และมักมาพร้อมน้ำเสียงเป็นมิตร เราจึงรับไว้โดยอัตโนมัติ โดยไม่รู้ว่ากำลังรับอะไรเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งอย่าง

ปัญหาของ “ช่วยหน่อย” ไม่ได้อยู่ที่คำขอแรก แต่อยู่ที่มันไม่เคยจบจริง ๆ เมื่อช่วยได้ครั้งหนึ่ง ก็ช่วยได้อีกครั้ง เมื่อทำได้ดี ก็ถูกนึกถึงเป็นคนแรก และเมื่อไม่มีใครบอกว่ามันควรหยุดตรงไหน มันก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของวันไปเฉย ๆ

สิ่งที่ตามมาคือ ภาระเล็ก ๆ ที่กระจายอยู่เต็มวัน งานหลักยังต้องทำ ความรับผิดชอบเดิมยังอยู่ แต่มีเรื่องแทรกเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่มีใครเรียกมันว่าหน้าที่ ไม่มีใครนับมันเป็นงาน และไม่มีใครถามว่าพื้นที่ของเรายังเหลืออยู่แค่ไหน

“ช่วยหน่อย” แบบนี้ไม่เคยทำให้เกิดปัญหาทันที มันไม่ทำให้ทะเลาะ และไม่ทำให้ใครดูแย่ แต่ผลของมันคือการที่เราต้องคอยเผื่อแรง เผื่อเวลา และเผื่อความพร้อมไว้ตลอด โดยไม่รู้ว่ากำลังใช้ทรัพยากรชีวิตไปกับเรื่องที่ไม่เคยถูกตกลงจริง ๆ

หลายคนเริ่มเหนื่อย แต่หาจุดเหนื่อยไม่เจอ เพราะไม่มีเหตุการณ์ใหญ่ ไม่มีใครผิด และไม่มีอะไรที่ดูไม่สมเหตุสมผล ทุกอย่างเกิดจากความร่วมมือและความตั้งใจดี แต่ความตั้งใจดีแบบนี้ เมื่อไม่มีขอบเขต มันจะค่อย ๆ กลืนพื้นที่ชีวิตไปทีละนิด

บทความนี้ไม่ได้บอกว่าไม่ควรช่วยใคร และไม่ได้ชี้ว่าการช่วยเป็นเรื่องผิด มันแค่ทำให้เห็นว่า “ช่วยหน่อย” ที่ไม่เคยจบ ไม่ใช่เรื่องเล็กอย่างที่ฟังดู และถ้าไม่มองให้เห็น มันจะกลายเป็นภาระประจำวัน โดยที่เราไม่เคยตั้งใจรับมันเข้ามาเลย

นุ่น (เมธยา ป้อมสุวรรณ)