สิ่งที่ไม่พูดกัน กลายเป็นปัญหาได้เสมอ

ความสัมพันธ์จำนวนมากไม่ได้พังเพราะสิ่งที่พูดออกมา แต่มักตึงขึ้นจากสิ่งที่ไม่มีใครพูด ทุกอย่างยังดูปกติ ไม่มีทะเลาะใหญ่โต ไม่มีประโยคทำร้ายกันตรง ๆ

แต่มีบางอย่างค้างอยู่ในอากาศ และค้างอยู่นานพอจะเปลี่ยนบรรยากาศโดยที่ไม่มีใครเรียกชื่อมัน

สิ่งที่ไม่พูดมักเริ่มจากความเกรงใจ หรือความคิดว่า “เดี๋ยวค่อยคุย”

บางครั้งเป็นเพราะไม่อยากทำให้เรื่องใหญ่ บางครั้งเพราะกลัวคำตอบที่อาจได้ยิน และบางครั้งเพราะยังไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกอะไรจริง ๆ การเงียบจึงดูเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยกว่าในตอนนั้น

ปัญหาคือ ความเงียบไม่ได้หายไปเอง มันสะสม ความไม่พอใจเล็ก ๆ ที่ไม่ได้รับการพูดถึงจะเริ่มตีความใหม่ในใจ ความคาดหวังที่ไม่เคยตกลงกันจะกลายเป็นมาตรฐานเงียบ ๆ และทุกครั้งที่อีกฝ่ายไม่ทำตาม สิ่งที่ไม่เคยถูกพูดก็จะถูกใช้เป็นหลักฐานในใจ โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ว่ากำลังถูกตัดสินจากอะไร

หลายความสัมพันธ์จึงไม่ได้แตกจากคำพูดรุนแรง แต่จากการตีความที่ไม่มีโอกาสแก้ สิ่งที่ไม่พูดทำให้ทั้งสองฝ่ายอยู่คนละเรื่อง ทั้งที่ยังอยู่ในความสัมพันธ์เดียวกัน ความใกล้ชิดจึงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความระวัง และความระวังกลายเป็นระยะห่าง โดยไม่มีเหตุการณ์ชัดเจนให้ชี้ว่าเริ่มตรงไหน

ความยากของการพูดคือ มันเสี่ยง เสี่ยงต่อความไม่สบายใจ เสี่ยงต่อการเห็นมุมที่ไม่อยากเห็น และเสี่ยงต่อการยอมรับว่าบางอย่างไม่เหมือนที่คิด แต่การไม่พูดก็มีความเสี่ยงของมันเอง เพียงแค่ความเสี่ยงนั้นช้ากว่า และเงียบกว่า จนดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในความสัมพันธ์ สิ่งที่ไม่พูดไม่เคยเป็นศูนย์ มันกลายเป็นพื้นที่ว่างที่เต็มไปด้วยการคาดเดา และการคาดเดามักไม่ใจดีเสมอไป เมื่อเวลาผ่านไป ความเงียบอาจหนักกว่าคำพูดที่กลัวมาตั้งแต่แรก เพราะมันไม่ได้ให้โอกาสใครอธิบายตัวเองเลย

นุ่น (เมธยา ป้อมสุวรรณ)