บางความสัมพันธ์ ไม่ได้ทำร้าย แต่ค่อย ๆ ดูดแรง

ไม่ใช่ทุกความสัมพันธ์ที่ทำร้ายกันตรง ๆ บางความสัมพันธ์ดูปกติธรรมดา และไม่มีอะไรให้ชี้ว่า “ผิด” มันไม่พัง ไม่รุนแรง และไม่ทำให้ต้องตัดสินใจทันที แต่กลับทำให้เหนื่อยขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่มีเหตุผลชัดเจน

ความเหนื่อยแบบนี้ไม่ได้มาจากเหตุการณ์ แต่มาจากการอยู่ร่วมกันในรูปแบบที่ต้องปรับ ต้องเผื่อ ต้องยอม และต้องระวังมากกว่าปกติ ใครบางคนต้องคิดก่อนพูด ต้องรับฟังก่อนเสมอ หรือคอยประคองบรรยากาศให้ไม่ตึง ความสัมพันธ์จึงเดินต่อได้ แต่ใช้แรงมากกว่าที่ควรจะเป็น

สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้สับสนคือ ทุกอย่างยังดูโอเค ไม่มีใครผิด ไม่มีใครทำร้าย และไม่มีเหตุผลชัดพอจะเรียกมันว่าปัญหา หลายคนจึงโทษตัวเองว่าอาจคิดมาก หรืออาจเหนื่อยจากเรื่องอื่น ทั้งที่ความจริงคือ ความสัมพันธ์นั้นกำลังใช้พลังชีวิตไปเงียบ ๆ

การดูดแรงแบบนี้มักเกิดในความสัมพันธ์ระยะยาว ที่บทบาทถูกจัดวางใหม่โดยไม่มีใครพูดถึง ใครบางคนต้องรับมากขึ้น แบกมากขึ้น และปรับมากขึ้น โดยที่อีกฝ่ายไม่จำเป็นต้องเปลี่ยน ความไม่สมดุลจึงไม่ได้แสดงออกเป็นความขัดแย้ง แต่เป็นความอ่อนล้าที่สะสม

หลายคนอยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้ได้นาน เพราะมันไม่แย่พอจะจาก แต่ก็ไม่สบายพอจะอยู่ ความเหนื่อยจึงถูกเลื่อนออกไปเรื่อย ๆ จนกลายเป็นสภาพปกติของชีวิต โดยไม่รู้ว่ากำลังจ่ายต้นทุนอะไรอยู่ทุกวัน

บทความนี้ไม่ได้บอกว่าความสัมพันธ์แบบนี้ผิด และไม่ได้บอกว่าควรไปหรือควรอยู่ต่อ มันแค่ทำให้เห็นว่า ความสัมพันธ์ที่ไม่ทำร้าย ก็ยังมีผลกับชีวิตจริงได้ ถ้ามันทำให้เราใช้แรงมากขึ้น โดยที่ไม่ได้รู้สึกว่าได้อะไรกลับมาเท่าเดิม

นุ่น (เมธยา ป้อมสุวรรณ)