ไม่มีทางเลือกที่ไม่เสียอะไรเลย

หลายครั้งที่การตัดสินใจยาก ไม่ใช่เพราะเราไม่รู้ว่าควรไปทางไหน แต่เพราะเรากำลังพยายามหาทางที่ไม่ต้องเสียอะไรเลย เราอยากได้ทางที่ได้ครบ ไม่ต้องแลก ไม่ต้องเจ็บ และไม่ต้องทิ้งอะไรไว้ข้างหลัง ปัญหาคือ ทางแบบนั้นแทบไม่เคยมีอยู่ในชีวิตจริง

ทุกทางมีราคาของมัน ทางหนึ่งอาจต้องเสียเวลา อีกทางอาจต้องเสียความมั่นคง บางทางต้องเสียภาพลักษณ์ บางทางต้องเสียความสัมพันธ์ และบางทางต้องเสียความสบายใจในช่วงแรก ความต่างไม่ได้อยู่ที่ว่าทางไหนเสียหรือไม่เสีย แต่อยู่ที่ว่าเสียอะไร และเรายอมรับการเสียแบบนั้นได้แค่ไหน

สิ่งที่ทำให้ลังเลคือ เรามักเอาความเสียมาเป็นสัญญาณว่าทางนั้นผิด ทั้งที่ในหลายสถานการณ์ ความเสียคือส่วนหนึ่งของการขยับ ไม่มีการตัดสินใจใดที่ทำให้ทุกอย่างคงเดิม และไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดที่ไม่ดึงบางอย่างออกไปจากชีวิต

หลายคนจึงติดอยู่ตรงกลาง เพราะไม่อยากเป็นคนที่ทำให้ใครเสีย ไม่อยากเสียหน้า ไม่อยากเสียโอกาส และไม่อยากเสียความแน่นอน แต่การอยู่ตรงกลางก็มีราคาของมันเช่นกัน เพียงแค่ราคานั้นค่อย ๆ สะสม และดูเหมือนไม่ต้องรับผิดชอบทันที

การยอมรับว่าไม่มีทางเลือกที่ไม่เสียอะไรเลย ไม่ได้ทำให้การตัดสินใจง่ายขึ้น แต่มันทำให้การมองทางเลือกซื่อตรงขึ้น แทนที่จะถามว่าทางไหนดีที่สุด อาจต้องถามว่าทางไหนเรายอมรับการเสียแบบนั้นได้ และพร้อมจะรับผลของมันจริง ๆ

ในหลายจังหวะของชีวิต การตัดสินใจไม่ได้วัดกันที่ความถูกต้องอย่างเดียว แต่วัดกันที่ความพร้อมจะอยู่กับสิ่งที่ต้องเสียไป เพราะสุดท้ายแล้ว ไม่ว่าจะเลือกทางไหน ชีวิตก็จะเดินต่อ และสิ่งที่เราเสียจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวนั้นเสมอ

นุ่น (เมธยา ป้อมสุวรรณ)