ความรักที่ทำให้เราไม่ต้องหายไป

บางครั้งสิ่งที่เราเรียกว่าความรัก
อาจเป็นแค่ความพยายามจะไม่ถูกทิ้ง


วาเลนไทน์ทีไร เรามักถูกชวนให้คิดถึงดอกไม้ ของขวัญ การมีใครสักคนข้าง ๆ
แต่แทบไม่มีใครชวนให้ถามตัวเองเลยว่า
เวลาที่เรารัก เรา “ยังอยู่ครบ” ไหม


ฉันไม่ได้หมายถึงสถานะ
ไม่ได้หมายถึงว่าคุณมีแฟนหรือยัง
แต่หมายถึงตอนที่คุณรักใครสักคน
คุณยังพูดในสิ่งที่อยากพูดไหม
คุณยังเป็นตัวเองในห้องเงียบ ๆ ได้ไหม
หรือคุณค่อย ๆ เล็กลง โดยที่ไม่มีใครสั่ง


ความรักหลายแบบไม่ได้เจ็บเพราะมันจบ
มันเจ็บเพราะระหว่างทาง
เราพยายามประคองมันด้วยตัวเองฝ่ายเดียว

เงียบลงหน่อย
เข้าใจมากขึ้นหน่อย
รออีกนิด
เผื่อวันหนึ่งเขาจะเห็น


เราบอกตัวเองว่านี่คือความอดทน
บอกตัวเองว่านี่คือความเข้าใจ
แต่ลึก ๆ แล้ว บางครั้งมันคือความกลัวว่าจะเสีย


เราไม่ได้เหนื่อยเพราะรัก
เราเหนื่อยเพราะเรากลัวเสียความรัก


และความกลัวแบบนั้น
ทำให้เรายอมแลกบางอย่างที่ไม่ควรถูกแลก
ยอมเงียบในวันที่ควรพูด
ยอมโอเคในวันที่จริง ๆ แล้วไม่โอเค
ยอมบอกว่าตัวเองไหว ทั้งที่ข้างในเริ่มร้าว


ความรักที่แท้จริงไม่ทำให้เราต้องเล็กลง
มันไม่ทำให้เราต้องระวังคำพูดทุกประโยค
ไม่ทำให้เราต้องคอยเช็กสัญญาณว่าอีกฝ่ายยังอยู่ไหม
และไม่ทำให้เราต้องพิสูจน์ตัวเองซ้ำ ๆ


ความรักที่แท้
ทำให้เราหายใจได้ลึกขึ้น
ไม่ใช่ตื้นลง


มันทำให้เรานิ่ง
ไม่ใช่ต้องตื่นตัวตลอดเวลา


มันไม่จำเป็นต้องหวือหวา
ไม่จำเป็นต้องแสดงออกใหญ่โต
แต่เราจะรู้สึกได้ว่า
เราไม่ต้องลดตัวเองลงเพื่อให้มันอยู่


บางคนอาจไม่มีใครในวันวาเลนไทน์
บางคนอาจเพิ่งสูญเสียใครไป
บางคนอาจกำลังรักอยู่เต็มหัวใจ


ไม่ว่าคุณจะอยู่ตรงไหน
คำถามที่สำคัญกว่าวันนี้คือ
"คุณยังอยู่กับตัวเองครบไหม ในความรักนั้น"


ถ้าคำตอบคือใช่
คุณไม่ต้องพิสูจน์อะไรอีกแล้ว


ถ้าคำตอบคือไม่
บางทีความรักที่กล้าหาญที่สุด
อาจไม่ใช่การยื้อ
แต่คือการไม่ยอมทิ้งตัวเองเพื่อให้คำว่ารักดูสมบูรณ์


ความรักไม่ควรเป็นที่ที่เราต้องหายไป
มันควรเป็นที่ที่เราได้อยู่ครบ
ทั้งความอ่อนโยน
ทั้งความจริง
ทั้งขอบเขต
และทั้งหัวใจ


และถ้าวันนี้คุณยังไม่มีใคร
อย่างน้อย...
อย่าทิ้งตัวเองไว้ข้างหลังนะคะ

นุ่น (เมธยา ป้อมสุวรรณ)