ความจริงคือ คุณกำลังจ่ายอยู่แล้ว แค่ยังไม่อยากดู

ชีวิตไม่เคยถามก่อนว่าจะเอาอะไร แลกกับอะไร มันแค่เดินไปข้างหน้า และคิดเงินตามนั้น บางคนคิดว่าการไม่ตัดสินใจคือการพัก แต่ความจริงคือมันเป็นการเลือกแบบหนึ่ง และราคาก็ยังเดินต่อ แม้ในวันที่เราพยายามไม่มอง

หลายอย่างในชีวิตดูเหมือนไม่มีต้นทุน เพราะมันคุ้นเคย เราอยู่กับมันมานานจนลืมไปว่ากำลังจ่ายอยู่ทุกวัน เวลา ความอึด ความเงียบ หรือการเลื่อนเรื่องสำคัญออกไป ทั้งหมดไม่ได้หายไปไหน มันสะสมอยู่ในรูปแบบที่ไม่ส่งใบแจ้งหนี้ให้เห็นชัด ๆ

คนจำนวนมากคิดว่าถ้าไม่เปลี่ยน ก็จะไม่เสียอะไร แต่การอยู่เฉย ๆ ก็มีราคา การเป็นคนเดิมก็มีราคา และการฝืนต่อไปก็มีราคาที่เพิ่มขึ้นตามเวลา ความต่างคือ บางราคาถูกคิดเป็นรายวัน บางราคาถูกคิดตอนที่เราหันกลับมาดูแล้วพบว่ามันสายไป

สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ยาก ไม่ใช่เพราะไม่รู้ว่ากำลังเสียอะไร แต่เพราะไม่อยากยอมรับว่ากำลังจ่ายอยู่แล้ว การมองตรง ๆ ว่าตัวเองกำลังแลกอะไรอยู่ อาจทำให้ต้องเผชิญกับคำถามที่ไม่อยากตอบ และคำถามเหล่านั้นไม่มีคำตอบที่ทำให้สบายใจเสมอไป

ความจริงอีกอย่างคือ ไม่มีทางเลือกไหนที่ไม่เสียอะไรเลย มีแค่ทางที่เสียคนละอย่าง และเสียในเวลาที่ต่างกัน บางทางเสียช้าแต่ยาว บางทางเสียเร็วแต่จบ ความยากของชีวิตไม่ได้อยู่ที่การหาเส้นทางที่ไม่ต้องจ่าย แต่อยู่ที่การยอมรับว่าเรากำลังจ่ายอะไรอยู่ และจะยอมจ่ายต่อไปในรูปแบบเดิมหรือไม่

บทความนี้ไม่ได้พยายามบอกว่าควรเลือกทางไหน และไม่ได้ตั้งใจทำให้ใครกล้าขึ้น มันแค่ชวนให้มองใบเสร็จที่อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่เพื่อรู้สึกผิด แต่เพื่อไม่หลอกตัวเองว่าทุกอย่างยังฟรีอยู่ เพราะในชีวิตจริง ไม่มีอะไรฟรีนานขนาดนั้น

นุ่น (เมธยา ป้อมสุวรรณ)