ต้นทุนของการเป็นคนเดิม สูงกว่าที่คิด

การไม่เปลี่ยนมักถูกมองว่าเป็นการประคองชีวิตไว้ให้นิ่ง แต่ชีวิตไม่ได้นิ่งตามเรา เงื่อนไขรอบตัวเปลี่ยนไปเสมอ เวลาเปลี่ยน ความรับผิดชอบเปลี่ยน และแรงที่เรามีก็ไม่เท่าเดิม การยืนอยู่ที่เดิมในโลกที่ขยับไปข้างหน้า จึงไม่ใช่การหยุด แต่เป็นการฝืนในรูปแบบที่ดูเงียบกว่า

ต้นทุนของการเป็นคนเดิมไม่ได้มาในรูปของวิกฤต มันไม่ส่งสัญญาณเตือน และไม่บังคับให้ตัดสินใจทันที มันมาในรูปของความอึดที่ต้องใช้มากขึ้น ความลังเลที่สะสม และความรู้สึกค้างคาที่อธิบายไม่ได้ว่าเกิดจากอะไร หลายคนรู้แค่ว่าเหนื่อยขึ้น แต่ยังไม่ถึงกับพัง จึงเลือกอยู่ต่อไปแบบนั้น

การเป็นคนเดิมต้องใช้แรงเพื่อรักษาสิ่งเดิมให้ยังอยู่ในตำแหน่งของมัน ต้องใช้เวลาไปกับการประคองมากกว่าการขยับ และต้องยอมแลกโอกาสบางอย่างไปโดยไม่เคยเรียกมันว่าการเสียอะไร เพราะทุกอย่างยัง “ดูเหมือนเดิม” จากข้างนอก

สิ่งที่ทำให้ต้นทุนนี้แพงขึ้นเรื่อย ๆ คือมันไม่คงที่ เมื่อชีวิตเดินไปอีกช่วงหนึ่ง สิ่งที่เคยพอรับได้จะเริ่มฝืน สิ่งที่เคยคุ้มจะเริ่มตึง และสิ่งที่เคยมั่นคงจะต้องแลกมากกว่าเดิม โดยที่เราอาจยังใช้เหตุผลชุดเดิมมาปลอบตัวเองว่า ยังไหว ยังไม่จำเป็นต้องเปลี่ยน

หลายคนรู้สึกว่าชีวิตติด แต่หาจุดที่ติดไม่เจอ เพราะไม่มีอะไรพัง ไม่มีใครผิด และไม่มีเหตุผลชัดพอจะอธิบายความอึดอัดนั้น ความจริงคือ การไม่เปลี่ยนกำลังทำงานของมันอยู่เงียบ ๆ มันไม่ได้ทำให้ชีวิตแย่ลงทันที แต่มันค่อย ๆ ทำให้การขยับยากขึ้น จนวันหนึ่งการเปลี่ยนที่เคยทำได้ง่าย กลับต้องใช้ราคาที่สูงกว่าที่ควรจะเป็น

บทความนี้ไม่ได้บอกว่าการเป็นคนเดิมผิด และไม่ได้พยายามผลักให้เปลี่ยน มันแค่ชี้ให้เห็นว่า การไม่เปลี่ยนก็เป็นการเลือกแบบหนึ่ง และการเลือกแบบนั้นมีต้นทุนเสมอ ชีวิตไม่ได้ถามว่าคุ้มไหม แต่มันคิดเงินไปตามทางที่เราเดินอยู่แล้วค่ะ

นุ่น (เมธยา ป้อมสุวรรณ)