ความจริงคือ ไม่มีช่วงไหนที่เหมาะที่สุดสำหรับการเริ่มต้น

คนจำนวนมากผลักบางเรื่องออกไป เพราะยังไม่ใช่เวลาที่ดีที่สุด ยังไม่พร้อมพอ ยังอยากให้เงื่อนไขนิ่งกว่านี้อีกหน่อย

ความคิดแบบนี้ฟังดูสมเหตุสมผล และดูเป็นการวางแผนที่ดี ปัญหาคือ ช่วงเวลาที่เรียกว่า “เหมาะที่สุด” มักเป็นภาพในหัว มากกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจริง

ชีวิตไม่เคยจัดเงื่อนไขให้ครบก่อนจะเดินต่อ ภาระยังมี ความไม่แน่นอนยังอยู่ และความกลัวก็ไม่เคยหายไปหมดพร้อมกัน การรอให้ทุกอย่างลงตัวจึงกลายเป็นการรอที่ไม่มีเส้นตาย เพราะเมื่อบางอย่างดีขึ้น ก็จะมีบางอย่างที่ยังไม่พอเสมอ

หลายคนบอกตัวเองว่าแค่รอให้มั่นคงกว่านี้ รอให้เก่งกว่านี้ รอให้มีเวลา หรือรอให้แน่ใจกว่านี้ก่อน แต่ความแน่ใจไม่ได้เพิ่มขึ้นจากการรอเพียงอย่างเดียว และเวลาไม่ได้ทำให้ความเสี่ยงหายไป มันแค่ทำให้ต้นทุนของการไม่เริ่มเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว

สิ่งที่ทำให้คำว่า “ยังไม่ใช่เวลา” ฟังดูปลอดภัย คือมันไม่บังคับให้เผชิญหน้า เราไม่ต้องรับผล ไม่ต้องเสี่ยง และไม่ต้องยอมรับว่าความกลัวกำลังมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจ แต่ในขณะเดียวกัน การไม่เริ่มก็เป็นการเลือกแบบหนึ่ง และมันพาชีวิตไปในทิศทางของมันอยู่แล้ว

ความจริงที่หลายคนไม่อยากยอมรับคือ ไม่มีช่วงไหนในชีวิตที่สะดวกพอจะเริ่ม ทุกช่วงมีข้อจำกัดของมันเอง ต่างกันแค่รูปแบบ บางช่วงขาดเวลา บางช่วงขาดความมั่นใจ บางช่วงขาดทรัพยากร และบางช่วงขาดความกล้า แต่ไม่มีช่วงไหนที่ปลอดจากสิ่งเหล่านี้จริง ๆ

ความจริงคือ ช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดมักมีแค่ในความคิด ไม่ใช่ในชีวิตจริง ชีวิตเดินต่อในเงื่อนไขที่ไม่ครบเสมอ และคนส่วนใหญ่ไม่ได้เริ่มในวันที่พร้อมที่สุด แต่เริ่มในวันที่ยอมรับได้ว่าความพร้อมแบบสมบูรณ์ไม่มีอยู่จริง


นุ่น (เมธยา ป้อมสุวรรณ)